| تبليغات | X |
بسیارند, کسانی که قلمشان نجيب, اما, فکر و دلشان فاسد است.
از نجابتِ قلم, چهره به رویشان میگشایم و بعد, بوی تعفنِ فکر و دلشان, لبخند را بر لبم خشک میکند!
قسم به دلهای پاک, و به افکار ِ نجیبِ بی قلم, دیگر, هرگز فریبِ قلمها را نمیخورم.
بی گمان روزی که دنیا آمدم: بی گمان روزی که دنیا آمدم: مهر در نامهربانی ها شکفت این جهان جای من است و عاشقم -=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=- لحظه ای از بهار، روز ِ یکم خرداد
رنگِ جنگل های دنیا سبز بود
باد هم عطر ِ تو را آورده بود
قلبِ گل های زمین بی درد بود
زندگی رنج و غمش از یاد برد
فقر و نامردی و هر چه غصه را
بارالها دستِ خوبی ها سپرد
از لهـــیـــبِ دردهــــایـــــش فارغم
گر کسی آمد دو چشمم خیس کرد
می نهـم بر شـــانه هایش بار ِ غم
روزی که خدا عقل و کمال و خِرَد داد
دو چشم را گشودم به این دنیای فانی
لذت می برم از هر چه خدا به من داد